Interviews De Rick Owens Interview Collectie

Rick Owens over Fashion Neurosis: Identiteit, Veroudering en Alternatieve Schoonheid

Bella Freud’s 2024 Fashion Neurosis gesprek geeft Owens ruimte om kleding te verbinden met de minder nette onderwerpen eromheen: veroudering, fysieke presentatie, nuchterheid, familie, oordeel en de manier waarop identiteit zich nestelt in herhaalde gebaren. Zijn beknopte uitspraak—“Ik hou van een uniform”—is minder een stylingtip dan een standpunt over zelfkennis.

Owens’ uniform laat zien dat persoonlijke stijl niet afhankelijk is van constante vernieuwing. Lange lijnen, strenge schoenen, blootgestelde of samengeperste lichaamsdelen en een beperkt palet worden communicatief door herhaling. De aanpassingen zijn belangrijk omdat de basis stabiel blijft. Kleding wordt gebruikt om een persoon te verduidelijken in plaats van onzekerheid te verbergen met seizoensgebonden consumptie.

Dezelfde logica vormt zijn collecties. Owens heeft lange tijd de waargenomen locatie van een schouder veranderd, het been verlengd met hakken en platforms, de torso blootgesteld of stof van het lichaam laten vallen. Zijn eigen fysieke presentatie maakt deel uit van dit onderzoek. Veroudering wordt niet behandeld als iets om te verbergen, en aantrekkelijkheid is niet beperkt tot een gepolijste, jeugdige norm. Zijn discussie over zijn vader, nuchterheid en de oordelen die mensen over lichamen maken, houdt de kleding verbonden met geleefde ervaring: het uniform is zowel discipline als zelfportret.

Wagner, Porterville en Iets Groters Voorstellen

In een GQ-interview uit 2013 werd Owens gevraagd om de muziek te noemen die hem definieerde. Hij koos Wagner’s Wesendonck Lieder, en herinnerde zich de kracht ervan toen hij jong was: “Het deed me denken aan iets groters dan waar ik was.” Gelezen naast zijn latere verhalen over opgroeien in Porterville, biedt de zin een nuttige sleutel tot de carrière die volgde.

Een jong persoon in een cultureel beperkende omgeving ontdekt, via muziek, een esthetische schaal die verder gaat dan zijn directe omgeving. Los Angeles levert dan de technische opleiding en outsidercultuur; Parijs biedt een openbaar podium. Na verloop van tijd wordt de aspiratie naar “iets groters” letterlijk in betonnen interieurs, meubels, verhoogde schoenen en monumentale catwalkpresentaties. Mode is niet slechts een route uit één plek. Het is een methode om een meer uitgebreide te verbeelden.

Het interview sluit af met een andere compacte weigering: “Stijl is niet alles.” Owens wijst het uiterlijk niet af. Hij scheidt overtuiging van winkelen om het winkelen. Stijl heeft kracht wanneer het volgt op een gevestigde set waarden; zonder die noodzaak is het slechts een andere vorm van verwerving.

Lees het volledige GQ-interview uit 2013.

Draperen als Handschrift

Terwijl hij backstage sprak over Fall 2016, beschreef Owens het reduceren van de collectie tot een fysieke gebaar: “Het draperen wordt bijna als mijn handschrift.” De vergelijking is precies. Een handgeschreven handtekening blijft herkenbaar door beweging, druk en ritme; Owens’ kleding doet hetzelfde door de val van stof rond het lichaam.

Dit is auteurschap zonder afhankelijkheid van een zichtbaar logo. Bias, twist, suspensie en asymmetrie creëren een ontwerpvocabulaire die veranderingen in kleur, materiaal en proportie overleeft. Een kledingstuk kan meer dampachtig of meer gewapend worden en toch dezelfde hand behouden. Herhaling, in deze context, is geen falen van uitvinding. Het is hoe een taal syntaxis krijgt.

Het gesprek compliceert ook de routine reductie van Rick Owens tot duisternis. Hij noemt de collectie zachter, milder en optimistischer. Die kwaliteiten vereisen niet dat hij de strengheid opgeeft. Ze komen naar voren door transparantie, beweging en het gevoel dat de kleding oplost in de ruimte om hen heen.

Bekijk Rick Owens die Fall 2016 bespreekt bij Vogue.

Voorbij Mode: Een Compleet Wereld Bouwen

Om Rick Owens uitsluitend door kleding te begrijpen, is om slechts een deel van het project te zien. Zijn esthetiek strekt zich uit tot meubels, architectuur, kunst en de ruimtes die hij bewoont, vaak met dezelfde monumentale proporties, strenge materialen en sterk gecontroleerde sfeer die in zijn collecties te vinden zijn. In Vogue’s Objects of Affection opent Owens de deuren van zijn huis en legt hij de objecten uit die hij heeft gekozen om zich mee te omringen — van meubels en kunstwerken tot oude artefacten — en biedt hij een ongewoon intieme kijk op hoe zijn visuele taal verder gaat dan de catwalk.

Rick Owens & Michèle Lamy: Een Creatieve Partnerschap

Rick Owens’ creatieve wereld kan niet volledig worden begrepen als het werk van een solistische ontwerper. Michèle Lamy is sinds hun jaren in Los Angeles verweven met de ontwikkeling ervan, eerst als Owens’ werkgever en samenwerkingspartner en later als zijn vrouw, creatieve partner en een unieke aanwezigheid binnen het bredere Rick Owens-universum. Hun relatie is bijzonder boeiend omdat hun identiteiten zo distinct blijven: Owens verschijnt vaak gecontroleerd en streng, terwijl Lamy een instinctieve, sociale en bijna rituele energie in de wereld brengt die ze om hen heen hebben gebouwd.

Sorbet Magazine’s 2014 In Bed With-interview biedt een zeldzame kans om de twee samen te zien in plaats van Lamy slechts als een figuur in Owens’ biografie tegen te komen. De intimiteit van de setting haalt veel van de schaal weg die geassocieerd wordt met de Rick Owens-catwalk en onthult iets persoonlijkers: twee zeer individuele karakters wiens levens, omgevingen en creatieve praktijken diep met elkaar verbonden zijn.

Het Lichaam als Architectuur

Voor Spring 2016 droegen vrouwen andere vrouwen over de catwalk, hun lichamen aan elkaar gebonden zodat ledematen uit de silhouet projecteerden. Owens beschreef zijn onderwerp als “mode op een zeer fysieke manier.” De zin is belangrijk omdat de kracht van de show voortkwam uit constructie net zozeer als spektakel: één lichaam werd de extensie, ondersteuning en tegengewicht van een ander.

Owens verwierp een eenvoudige bondage-interpretatie. In zijn verslag ging het werk over eenheid, moederschap, vrouwen die gezinnen steunen, veerkracht en gratie onder druk. Die interpretatie neutraliseert de onbehagen van het beeld niet; het geeft het onbehagen structuur. Het silhouet is vervormd, maar de vervorming hangt af van vertrouwen en gedeeld gewicht.

Hier functioneert het lichaam als architectuur. Het draagt, steunt en vergroot. De show maakt een principe zichtbaar dat al aanwezig is in Owens’ snit: kleding kan de schijnbare grenzen van het lichaam veranderen, en lichamen kunnen op hun beurt materiaal worden voor een groter menselijk vorm. Het plaatst ook vrouwelijkheid in kracht, last en wederzijdse afhankelijkheid in plaats van decoratieve passiviteit.

Bekijk het backstage-interview van Spring 2016 bij Vogue.

Terugkijken: Vrouwen Steunen Vrouwen

Vogue’s latere Best Show Ever retrospectief is waardevol omdat Owens Spring 2016 heroverweegt nadat de onmiddellijke controverse is gepasseerd. Hij keert terug naar een langdurige vraag—hoe ver kleding kan uitsteken van het lichaam—terwijl hij ook uitlegt dat de catwalkpropositie uiteindelijk moet worden vertaald naar kleding die mensen kunnen dragen.

Die beweging tussen spectaculair beeld en draagbaar kledingstuk is centraal in zijn praktijk. De catwalk kan een idee monumentaal maken, maar het idee overleeft alleen als de proporties, sluitingen of drapering kunnen worden bewerkt voor dagelijks gebruik. Owens’ retrospectieve lezing toont ook mode als een sociale performance in plaats van een afgesloten object.

“Naar de kerk gaan is een mode-show,” zegt hij. Het punt is niet dat elk ritueel oppervlakkig is. Het is dat kleding, verzorging, gebaren, gedrag en context samenwerken wanneer mensen schoonheid construeren en communiceren. Een gemeente, een rechtszaal en een catwalk choreograferen elk lichamen volgens gedeelde codes. De shows van Owens onthullen die codes door hun choreografie ongewoon zichtbaar te maken.

Bekijk de volledige Vogue-retrospectief, Vrouwen Steunen Vrouwen.

Rick Owens en Tim Blanks: Een Voortdurend Gesprek

De seizoensgesprekken tussen Rick Owens en Tim Blanks kijk je het beste achter elkaar. Hun waarde ligt minder in het extraheren van een slogan uit een van de video's dan in het horen van een ontwerper die de ene collectie naast de andere plaatst. Herfst/Winter 2017 en Lente/Zomer 2017 delen een vocabulaire van ceremonieel volume, verlengde lijnen, puurheid, bescherming en vormen die tegelijk archaïsch en speculatief lijken.

Owens bewerkt dit vocabulaire voortdurend. Een silhouet kan verticaler worden, een materiaal kan soepeler worden, een referentie kan middeleeuws worden of een oppervlak kan industriëler worden, maar de onderliggende grammatica blijft leesbaar. Elk seizoen is een herziening binnen een doorlopend oeuvre, geen losstaand thema dat is uitgevonden om een kalender te vullen.

Porterville, Intolerantie en Alternatieve Schoonheid

Herfst/Winter 2024 bracht Owens terug naar Porterville, de Californische stad waar hij opgroeide, maar de collectie werd getoond in het Parijse huis dat hij deelt met Michèle Lamy. De setting maakte de autobiografische wending ruimtelijk: gasten betraden de huiselijke en werkomgeving waaruit het bredere Rick Owens-universum was ontstaan.

In GQ herinnerde Owens zich Porterville door de intolerantie die hij daar ervoer. Hij verbond die geschiedenis direct met zijn esthetische praktijk: “Wanneer je de normen van schoonheid kunt vervagen, kun je geesten openen…” Het is een van zijn duidelijkste uitspraken over de ethische dimensie van vorm.

Overdreven proporties, onconventionele casting en lichamen buiten de smalle standaarden van luxe mode worden vaak beschreven als provocatie. Owens stelt iets preciezer voor. Een alternatieve silhouet kan een geaccepteerde standaard losser maken; zodra één standaard onderhandelbaar wordt, kunnen anderen volgen. Dit maakt een platformlaars of een opgeblazen jas geen politieke oplossing. Het maakt esthetiek tot een dagelijkse plek waar tolerantie geoefend kan worden.

De intimiteit van Porterville verduidelijkt ook waarom autobiografie explicieter is geworden in zijn latere werk. Plaatsen, familieherinneringen, Michèle Lamy en de architectuur van thuis zijn geen achtergronddetails. Het zijn werkmateriaal. RAW Looks verkende deze onderlinge afhankelijkheid van kleding, ruimte en biografie in Rick Owens: Tempel van Liefde.

Lees GQ's Herfst/Winter 2024 Porterville interview.

Van Porterville naar Hollywood: Het Individu Wordt het Collectief

Lente/Zomer 2025, getiteld Hollywood, keerde de schaal van Porterville om. Waar de eerdere presentatie huiselijk, naar binnen gericht en beperkt was door de afmetingen van het huis van Owens en Lamy, keerde Hollywood terug naar het Palais de Tokyo met precies 200 deelnemers. Tien looks werden herhaald over twintig lichamen elk, waardoor casting in compositie werd getransformeerd.

De vermenigvuldiging verandert hoe herhaling wordt gelezen. Een look is niet langer een geïsoleerd voorstel dat over een catwalk gaat; het wordt een eenheid binnen een grotere structuur. Verschillende vormen en maten blijven zichtbaar, maar samen produceert de cast het monument. Owens beschreef de praktische uitdaging als het accommoderen van elk lichaamstype terwijl een herkenbare Rick Owens-look behouden blijft.

Deze collectieve performance breidt de vraag uit die in Lente 2016 werd gesteld. Welke lichamen kan mode monumentaal, mooi of krachtig maken? Het antwoord hier wordt niet gegeven door een token uitzondering binnen conventionele casting. De schaal zelf behoort tot de deelnemers. Hun gecoördineerde beweging verandert een catwalkpubliek in getuigen van een tijdelijk publiek lichaam.

De overgang van Porterville naar Hollywood onthult ook een beweging van persoonlijke herinnering naar gemeenschap: de individuele geschiedenis blijft de bron, maar de visuele taal wordt groot genoeg voor anderen om deze te bezetten. De Lente/Zomer 2026 Tempel collectie zou dit gebruik van water, architectuur en collectief ritueel voortzetten.

Lees GQ's backstage rapport over de 200-persoons Hollywood show.

Waarom Rick Owens Inspirerend Blijft

Onafhankelijkheid. Owens heeft een wereldwijd significante house gebouwd zonder dat de identiteit ervan is opgelost in het algemene ritme van luxe mode. De interviews tonen de praktische kant van die onafhankelijkheid: weten wat je moet weigeren, herhaling accepteren en de voorwaarden beschermen waarin een precies oeuvre kan voortduren.

Ambacht. Voor de grote ruimtes en catwalkperformances was er patroon snijden. Owens trainde om patronen te maken en werkte jaren als patroonmaker in Los Angeles, ook voor Lamy. Die geschiedenis is belangrijk. De sculpturale autoriteit van de kleding is geworteld in een begrip van hoe stof wordt gesneden, gebalanceerd en gemaakt om op een lichaam te werken.

Herhaling. Het persoonlijke uniform en terugkerende catwalksilhouetten maken hetzelfde argument. Herhaling kan identiteit verdiepen wanneer het aandachtig blijft. Een mouw, schouder, zoom of drape wordt herhaald omdat het nog steeds mogelijkheden bevat.

Alternatieve schoonheid. Owens stelt herhaaldelijk lichamen en proporties voor buiten de conventionele luxe idealen. Dit is centraal voor zijn plaats in de geschiedenis van avant-garde mode: formele experimenten worden een manier om te vragen wie er elegant, begeerlijk of gezaghebbend mag verschijnen. Voor lezers die nieuw zijn met de term, plaatst RAW Looks’ gids over wat avant-garde mode betekent die uitdagingen in een breder perspectief.

Autobiografie en discipline. Porterville, Los Angeles, Michèle Lamy, een katholieke opvoeding, muziek, architectuur, lichamelijkheid en veroudering komen herhaaldelijk in het werk voor. Toch weerstaan de interviews de romantisering van Owens als een puur decadente buitenstaander. Onder het spektakel ligt vroeg opstaan, technische arbeid, bewerking en de discipline van het onderhouden van een taal over decennia.

Een wereld construeren. Rick Owens deed meer dan een herkenbare mode stijl ontwikkelen. Hij creëerde geleidelijk een omgeving waarin zijn waarden, esthetische voorkeuren, lichamen, objecten, architectuur, muziek en gemeenschappen konden samenleven. Dat kan zijn meest overdraagbare les zijn voor andere creatieve mensen: een coherente wereld wordt gebouwd door de geduldige accumulatie van gerelateerde beslissingen.

De meest overtuigende kwaliteit die naar voren komt door naar Owens te luisteren over vele jaren is continuïteit. De jonge persoon die in Wagner de mogelijkheid van iets groters hoorde, maakte uiteindelijk die grotere omgeving tastbaar en opende deze voor een collectief. De duisternis is echt, maar dat zijn ook humor, tederheid, kwetsbaarheid en een volhardend optimisme over de mogelijkheid van andere vormen.

Deze pagina is bedoeld als een evoluerend archief. Het zal worden uitgebreid naarmate er substantiële nieuwe Rick Owens-interviews verschijnen. Tot die tijd bieden deze gesprekken een ongewoon direct verslag van hoe een onafhankelijke mode-taal wordt gemaakt, herhaald en vergroot. Voor de voortdurende expressie, zie RAW Looks’ gids over moderne avant-garde mode.