Wywiady Kolekcja wywiadów z Rickiem Owensem

Rick Owens o modowej neurozie: Tożsamość, starzenie się i alternatywne piękno

Bella Freud 2024 Modowa neuroza rozmowa daje Owensowi przestrzeń do połączenia odzieży z mniej uporządkowanymi tematami wokół niej: starzeniem się, prezentacją fizyczną, trzeźwością, rodziną, oceną i tym, jak tożsamość osiada w powtarzających się gestach. Jego zwięzłe stwierdzenie - “Lubię uniformę” - jest mniej wskazówką stylizacyjną, a bardziej stanowiskiem na temat samoświadomości.

Uniforma Owensa pokazuje, że osobisty styl nie zależy od ciągłej nowości. Długie linie, surowe obuwie, odsłonięte lub skompresowane obszary ciała i ograniczona paleta stają się bardziej komunikatywne dzięki powtarzalności. Dostosowania mają znaczenie, ponieważ baza pozostaje stabilna. Ubrania służą do wyjaśnienia osoby, a nie do ukrywania niepewności poprzez sezonową konsumpcję.

Ta sama logika kształtuje jego kolekcje. Owens od dawna zmienia postrzeganą lokalizację ramienia, wydłuża nogę za pomocą obcasów i platform, odsłania tors lub pozwala tkaninie opadać z ciała. Jego własna prezentacja fizyczna należy do tego badania. Starzenie się nie jest traktowane jako coś do ukrycia, a atrakcyjność nie jest ograniczona do wypolerowanego, młodzieńczego normy. Jego dyskusja o ojcu, trzeźwości i ocenach, jakie ludzie wydają na temat ciał, utrzymuje ubrania w związku z przeżywanym doświadczeniem: uniform to zarówno dyscyplina, jak i autoportret.

Wagner, Porterville i wyobrażanie sobie czegoś większego

W wywiadzie dla GQ z 2013 roku Owens został zapytany o muzykę, która go definiuje. Wybrał Wagnera Wesendonck Lieder, przypominając sobie jego siłę, gdy był młody: “Sprawiło, że myślałem o czymś większym niż to, gdzie byłem.” Czytając obok jego późniejszych relacji z dorastania w Porterville, ta linia oferuje przydatny klucz do kariery, która nastąpiła.

Młoda osoba w kulturowo ograniczonym środowisku odkrywa, przez muzykę, estetyczną skalę wykraczającą poza swoje najbliższe otoczenie. Los Angeles dostarcza wtedy technicznego wykształcenia i kultury outsiderów; Paryż dostarcza publicznej sceny. Z biegiem czasu aspiracja do “czegoś większego” staje się dosłowna w betonowych wnętrzach, meblach, podwyższonym obuwiu i monumentalnych pokazach mody. Moda nie jest jedynie drogą wyjścia z jednego miejsca. To metoda wyobrażania sobie bardziej rozległego.

Wywiad kończy się kolejnym zwięzłym odrzuceniem: “Styl to nie wszystko.” Owens nie odrzuca wyglądu. Oddziela przekonanie od zakupów dla samego zakupu. Styl ma siłę, gdy podąża za ustalonym zestawem wartości; bez tej konieczności jest tylko kolejną formą nabycia.

Przeczytaj pełny wywiad GQ z 2013 roku.

Drapowanie jako kaligrafia

Mówiąc za kulisami o jesieni 2016, Owens opisał redukcję kolekcji do fizycznego gestu: “Drapowanie staje się niemal jak moje pismo ręczne.” Porównanie jest trafne. Ręcznie pisany podpis pozostaje rozpoznawalny przez ruch, nacisk i rytm; ubrania Owensa robią to samo przez opadanie tkaniny wokół ciała.

To jest autorstwo bez zależności od widocznego logo. Skośność, skręt, zawieszenie i asymetria tworzą słownictwo projektowe, które przetrwa zmiany w kolorze, materiale i proporcjach. Ubranie może stać się bardziej wietrzne lub bardziej opancerzone i wciąż zachować tę samą rękę. Powtarzalność w tym kontekście nie jest porażką wynalazku. To sposób, w jaki język zyskuje składnię.

Rozmowa komplikuje również rutynowe redukowanie Ricka Owensa do ciemności. Nazywa kolekcję łagodniejszą, delikatniejszą i bardziej optymistyczną. Te cechy nie wymagają od niego porzucenia surowości. Wyłaniają się przez przezroczystość, ruch i poczucie, że ubrania rozpływają się w przestrzeni wokół nich.

Obejrzyj Ricka Owensa omawiającego jesień 2016 w Vogue.

Poza modą: Budowanie kompletnego świata

Aby zrozumieć Ricka Owensa wyłącznie przez pryzmat odzieży, to tak, jakby widzieć tylko część projektu. Jego estetyka sięga w meble, architekturę, sztukę i przestrzenie, które zamieszkuje, często o tych samych monumentalnych proporcjach, surowych materiałach i ściśle kontrolowanym poczuciu atmosfery, jakie znajdują się w jego kolekcjach. W Obiektach Affekcji Vogue'a, Owens otwiera drzwi do swojego domu i wyjaśnia obiekty, które wybrał, aby otaczać się - od mebli i dzieł sztuki po starożytne artefakty - oferując niezwykle intymny widok na to, jak jego język wizualny istnieje poza wybiegiem.

Rick Owens i Michèle Lamy: Kreatywne partnerstwo

Kreatywny świat Ricka Owensa nie może być w pełni zrozumiany jako dzieło samotnego projektanta. Michèle Lamy była związana z jego rozwojem od lat w Los Angeles, najpierw jako pracodawczyni i współpracowniczka Owensa, a później jako jego żona, partnerka kreatywna i wyjątkowa obecność w szerszym uniwersum Ricka Owensa. Ich związek jest szczególnie intrygujący, ponieważ ich tożsamości pozostają tak wyraźne: Owens często wydaje się być kontrolowany i surowy, podczas gdy Lamy wnosi instynktowną, społeczną i niemal rytualną energię do świata, który zbudowali wokół siebie.

Wywiad Sorbet Magazine z 2014 roku "W łóżku z" oferuje rzadką okazję, aby zobaczyć ich dwoje razem, a nie spotkać Lamy jedynie jako postać w biografii Owensa. Intymność otoczenia zdejmuje wiele z wielkości związanej z wybiegiem Ricka Owensa i ujawnia coś bardziej osobistego: dwoje wysoce indywidualnych postaci, których życie, otoczenie i praktyki twórcze stały się głęboko ze sobą powiązane.

Ciało jako architektura

Na wiosnę 2016 roku kobiety niosły inne kobiety po wybiegu, ich ciała były związane razem, tak że kończyny wystawały z sylwetki. Owens opisał swój temat jako “modę w bardzo fizyczny sposób.” Ta fraza ma znaczenie, ponieważ siła pokazu wynikała z konstrukcji tak samo jak z widowiska: jedno ciało stało się przedłużeniem, wsparciem i przeciwwagą dla drugiego.

Owens odrzucił prostą interpretację bondage. W jego relacji praca dotyczyła jedności, rodzenia dzieci, kobiet wspierających rodziny, odporności i gracji pod presją. Ta interpretacja nie neutralizuje niepokoju obrazu; nadaje mu strukturę. Sylwetka jest zniekształcona, ale zniekształcenie zależy od zaufania i wspólnej wagi.

Tutaj ciało działa jako architektura. Nosi, podtrzymuje i powiększa. Pokaz uwidacznia zasadę już obecną w cięciu Owensa: ubrania mogą zmieniać pozorne granice ciała, a ciała mogą z kolei stać się materiałem dla większej ludzkiej formy. Umieszcza również kobiecość w sile, obciążeniu i wzajemnej zależności, a nie dekoracyjnej pasywności.

Obejrzyj wywiad za kulisami wiosny 2016 w Vogue.

Patrząc wstecz: Kobiety wspierające kobiety

Późniejszy Najlepszy pokaz w historii retrospektywa jest cenna, ponieważ Owens wraca do wiosny 2016 po tym, jak natychmiastowa kontrowersja minęła. Wraca do długo trwającego pytania - jak daleko odzież może sięgać od ciała - jednocześnie wyjaśniając, że propozycja na wybiegu musi ostatecznie zostać przetłumaczona na ubrania, które ludzie mogą nosić.

Ten ruch między spektakularnym obrazem a noszalnym ubraniem jest centralny dla jego praktyki. Wybiegi mogą uczynić pomysł monumentalnym, ale pomysł przetrwa tylko wtedy, gdy jego proporcje, zapięcia lub drapowanie mogą być edytowane do codziennego użytku. Retrospektywne spojrzenie Owensa pokazuje również modę jako społeczne przedstawienie, a nie zamknięty obiekt.

“Chodzenie do kościoła to pokaz mody,” mówi. Chodzi o to, że nie każdy rytuał jest błahy. To, że ubrania, pielęgnacja, gesty, zachowanie i kontekst współpracują ze sobą, gdy ludzie tworzą i komunikują piękno. Zgromadzenie, sala sądowa i wybieg choreografują ciała zgodnie z wspólnymi kodami. Pokazy Owensa ujawniają te kody, czyniąc ich choreografię niezwykle widoczną.

Obejrzyj pełną retrospektywę Vogue'a, Kobiety wspierające kobiety.

Rick Owens i Tim Blanks: Kontynuująca rozmowa

Sezonowe rozmowy między Rickiem Owensem a Timem Blanksem najlepiej oglądać kolejno. Ich wartość polega mniej na wyciąganiu sloganu z któregoś z filmów, a bardziej na słuchaniu, jak projektant zestawia jedną kolekcję obok drugiej. Jesień/Zima 2017 i Wiosna/Lato 2017 dzielą słownictwo ceremonialnej objętości, wydłużonej linii, czystości, ochrony i form, które wydają się jednocześnie archaiczne i spekulacyjne.

Owens nieustannie edytuje to słownictwo. Sylwetka może stać się bardziej pionowa, materiał bardziej ustępliwy, odniesienie bardziej średniowieczne lub powierzchnia bardziej industrialna, jednak podstawowa gramatyka pozostaje czytelna. Każdy sezon to rewizja w ramach ciągłego ciała pracy, a nie oderwany temat wymyślony, by zapełnić kalendarz.

Porterville, nietolerancja i alternatywne piękno

Jesień/Zima 2024 przywróciła Owensa do Porterville, miasta w Kalifornii, gdzie dorastał, ale kolekcja została pokazana w paryskim domu, który dzieli z Michèle Lamy. Otoczenie uczyniło autobiograficzny zwrot przestrzennym: goście wchodzili do domowego i roboczego środowiska, z którego rozwinął się szerszy wszechświat Ricka Owensa.

W GQ Owens wspominał Porterville przez pryzmat nietolerancji, której tam doświadczył. Bezpośrednio połączył tę historię ze swoją praktyką estetyczną: “Kiedy możesz zatarć standardy piękna, możesz otworzyć umysły…” To jedna z jego najjaśniejszych wypowiedzi na temat etycznego wymiaru formy.

Wyolbrzymione proporcje, nietypowe obsady i ciała poza wąskimi normami luksusowej mody często określane są jako prowokacja. Owens proponuje coś bardziej precyzyjnego. Alternatywna sylwetka może poluzować akceptowany standard; gdy jeden standard staje się negocjowalny, inne mogą podążać za nim. To nie czyni platformowego buta czy napompowanej kurtki politycznym rozwiązaniem. To sprawia, że estetyka staje się codziennym miejscem, w którym można ćwiczyć tolerancję.

Intymność Porterville także wyjaśnia, dlaczego autobiografia stała się bardziej wyraźna w jego późniejszej pracy. Miejsca, pamięć rodzinna, Michèle Lamy i architektura domu to nie są szczegóły tła. To materiał roboczy. RAW Looks badało tę współzależność ubrań, przestrzeni i biografii w Rick Owens: Świątynia Miłości.

Przeczytaj wywiad GQ z Porterville na Jesień/Zimę 2024.

Od Porterville do Hollywood: Indywidualność staje się kolektywem

Wiosna/Lato 2025, zatytułowane Hollywood, odwróciło skalę Porterville. Gdzie wcześniejsza prezentacja była domowa, introspektywna i ograniczona wymiarami domu Owensa i Lamy, Hollywood powróciło do Palais de Tokyo z dokładnie 200 uczestnikami. Dziesięć stylizacji powtórzono na dwudziestu ciałach, przekształcając obsadę w kompozycję.

Mnożenie zmienia sposób, w jaki powtórzenie jest postrzegane. Stylizacja nie jest już izolowaną propozycją idącą po wybiegu; staje się jednostką w ramach większej struktury. Różne kształty i rozmiary pozostają widoczne, ale razem obsada tworzy pomnik. Owens opisał praktyczne wyzwanie jako dostosowanie się do każdego typu ciała, zachowując rozpoznawalny wygląd Ricka Owensa.

Ta zbiorowa performance rozszerza pytanie postawione w Wiosnę 2016. Które ciała moda może uczynić monumentalnymi, pięknymi lub potężnymi? Odpowiedź tutaj nie jest dostarczana przez tokenowy wyjątek w konwencjonalnej obsadzie. Skala sama w sobie należy do uczestników. Ich skoordynowany ruch przekształca publiczność na wybiegu w świadków tymczasowego ciała publicznego.

Sekwencja od Porterville do Hollywood ujawnia także ruch od osobistej pamięci ku wspólnocie: indywidualna historia pozostaje źródłem, ale wizualny język staje się wystarczająco pojemny, aby inni mogli go zająć. Kolekcja Wiosna/Lato 2026 Świątynia kontynuowałaby to wykorzystanie wody, architektury i zbiorowego rytuału.

Przeczytaj raport GQ z zaplecza pokazu Hollywood z 200 osobami.

Dlaczego Rick Owens wciąż inspiruje

Niepodległość. Owens zbudował globalnie znaczący dom, nie pozwalając, by jego tożsamość rozmyła się w ogólnym rytmie luksusowej mody. Wywiady pokazują praktyczną stronę tej niezależności: wiedza, co odrzucić, akceptacja powtórzeń i ochrona warunków, w których precyzyjne ciało pracy może trwać.

Rzemiosło. Zanim pojawiły się wielkie przestrzenie i pokazy na wybiegu, było cięcie wzorów. Owens szkolił się w tworzeniu wzorów i spędził lata pracując jako konstruktor wzorów w Los Angeles, w tym dla Lamy. Ta historia ma znaczenie. Rzeźbiarska siła ubrań opiera się na zrozumieniu, jak materiał jest cięty, zrównoważony i sprawiany, by działał na ciele.

Powtórzenie. Osobisty uniform i powtarzające się sylwetki na wybiegu przedstawiają tę samą tezę. Powtórzenie może pogłębić tożsamość, gdy pozostaje uważne. Rękaw, ramię, brzeg czy drapowanie są powracane, ponieważ wciąż zawierają możliwości.

Alternatywne piękno. Owens wielokrotnie proponuje ciała i proporcje poza konwencjonalnymi ideałami luksusu. To jest centralne dla jego miejsca w historii awangardowej mody: formalny eksperyment staje się sposobem na kwestionowanie, kto może pojawić się jako elegancki, pożądany lub dominujący. Dla czytelników nowych w tym terminie, przewodnik RAW Looks po czym jest awangardowa moda umieszcza to wyzwanie w szerszym kontekście.

Autobiografia i dyscyplina. Porterville, Los Angeles, Michèle Lamy, katolickie wychowanie, muzyka, architektura, fizyczność i starzenie się wielokrotnie pojawiają się w pracy. Jednak wywiady opierają się na romantyzowaniu Owensa jako czysto dekadenckiego outsidera. Pod spektaklem kryje się wczesne wstawanie, techniczna praca, edytowanie i dyscyplina utrzymywania języka przez dekady.

Budowanie świata. Rick Owens zrobił więcej niż tylko rozwinął rozpoznawalny styl mody. Stopniowo stworzył środowisko, w którym jego wartości, preferencje estetyczne, ciała, obiekty, architektura, muzyka i społeczności mogą współistnieć. To może być jego najbardziej przenośna lekcja dla innych twórczych ludzi: spójny świat buduje się poprzez cierpliwe gromadzenie związanych decyzji.

Najbardziej przekonującą cechą ujawnioną przez słuchanie Owensa przez wiele lat jest ciągłość. Młoda osoba, która usłyszała w Wagnerze możliwość czegoś większego, ostatecznie uczyniła to większe środowisko namacalnym, a następnie otworzyła je na zbiorowość. Ciemność jest realna, ale tak samo są humor, delikatność, wrażliwość i uporczywy optymizm co do możliwości innych form.

Ta strona ma na celu stworzenie ewoluującego archiwum. Będzie rozszerzana w miarę pojawiania się nowych, istotnych wywiadów z Rickiem Owensem. Do tego czasu te rozmowy oferują niezwykle bezpośredni zapis tego, jak niezależny język mody jest tworzony, powtarzany i powiększany. Dla jego ciągłego wyrazu zobacz przewodnik RAW Looks po nowoczesnej awangardowej modzie.