Rick Owens SS27 Avant Garde Herenmode Collectie STONE
In bijna 40 graden Celsius voelde de Rick Owens lente/zomer 2027 mannenmode show in het Palais de Tokyo minder als een modeshow en meer als een verslag uit de klimaattoekomst. De Paris Fashion Week was al een uithoudingssport geworden, met gasten die de hittegolf van de stad, buitenlocaties en de beruchte beperkte airconditioning moesten navigeren. Rick Owens modefanaten, zoals altijd voornamelijk gekleed in het zwart, oververhitten letterlijk terwijl ze keken naar kleding die was opgebouwd rond koelsystemen, opgeblazen silhouetten en survivalistische glamour.
Rick Owens x adidas
De collectie introduceerde een nieuwe adidas x Rick Owens technische hardloopschoen, die gepland staat voor release in 2027. Owens en adidas samen is geen casual combinatie en zeker niet voor het eerst. Na een decennium sinds de laatste samenwerking in 2017 komen de twee merken weer samen: adidas brengt prestaties, engineering en massale toegankelijkheid. Owens brengt vervorming, ritueel en een heel bijzondere soort glamour die meestal lijkt – zoals we allemaal weten en waarderen – alsof het uit een ruïne, een nachtclub of een sci-fi tempel is gekomen.
Owens vroeg adidas om zijn Climacool-technologie te gebruiken, die verscheen in opgeblazen jassen en shorts met interne ventilatoren. In combinatie met een ijsvest werkten de stukken bijna als een persoonlijk airconditioningsysteem, ontworpen om de romp van een hardloper voor een race te koelen en gaf het serieuze Michelin-Man vibes aan de catwalk die klimaatangst omtoverde in een nieuwe versie van oversized silhouetten.
Rick Owens SS27 – meer dan Sportkleding
De show zat vol met die spanning tussen functie en de gebruikelijke Rick Owens Avant-Garde Fetish Vibe. Strakke joggingpakken kwamen in technische poly-katoen jersey, maar ook in zwart en huidskleurig leer, of naaktgordelstof gemaakt van gerecycled nylon.
Er was ook een sterke militaire en autoritaire draad door de collectie, terwijl Owens epauletten terugbracht, die hij beschreef als symbolen van autoriteit en vertrouwen. Het soort dat je zou associëren met een keizer, een luchtvaartpiloot of een kapitein van een cruiseschip. Die mix van referenties is heel Rick Owens: groots, iets absurd en ongemakkelijk precies. De epauletten gaven jassen en jacks een vreemde officiële kwaliteit, alsof dit uniformen waren voor een toekomstige orde die zichzelf nog niet volledig heeft uitgelegd.
De materialen maakten het geheel rijker en doordachter dan een simpel idee van “sportkleding ontmoet dystopie”. Lichtgewicht zijde-katoen poplin uit de Como-regio in Italië verscheen in jassen en jacks met verwijderbare leren epauletten. Scherpe schoudertailoring kwam in compacte zijdecrepe geweven door Bonotto, de historische textielfabriek in Veneto. Er waren opgeblazen cabans in gerecycled polyester duchesse en knisperende zijde duchesse, stoffen zo complex dat ze langzaam geweven moeten worden op vintage weefgetouwen.
Dat niveau van vakmanschap is belangrijk. Owens kan kleding er bruut, opgeblazen, ernstig of alienachtig uit laten zien, maar onder de drama is er altijd een diep respect voor constructie. De silhouetten mogen er extreem uitzien, maar ze zijn gebouwd met de ernst van couture en de obsessiviteit van prestatieontwerp.
Sommige van de mooiste details kwamen van de arbeidsintensie handgemaakte, bijna obsessieve stukken: Doorzichtige tanktops die eruitzagen als bewerkte lingerie uit de jaren '20 werden met de hand gemaakt van latex door de Parijse rubberkunstenaar Matisse Di Maggio, waarbij elk kledingstuk meer dan 35 uur en vier handen nodig had om te voltooien. Latex capes kwamen van Florence Druart van Torture Garden Latex in Londen. Deze stukken voegden een zachtere, vreemdere sensualiteit toe aan de show en zorgden voor een mooi contrast met de opgeblazen jassen en hard-geschouderde tailoring.
Toen waren er de tensegrity chaps, gemaakt van schuim en latex door Straytukay. Het idee van tensegrity, geleend van Buckminster Fuller, verwijst naar structuren die bij elkaar worden gehouden door een balans van compressie en spanning. Het is een architectonisch concept. Maar Owens verbond het weer met het lichaam: botten gehouden in compressie, bindweefsel gehouden in spanning.
Rick Owens’ huidige visie op Duurzaamheid
Milieu stress. Fysieke stress. Politieke stress. De stress van prestatie, van overleven, van het lichaam koel houden in een opwarmende wereld. Owens wees zelfs op de milieudoelen van adidas, inclusief zijn CDP Climate A List erkenning, terwijl hij toegaf dat er nog veel meer te doen is. Die balans van bewondering zonder te doen alsof het probleem is opgelost, zorgde ervoor dat de duurzaamheid opmerking minder als marketing voelde en meer als een realistische erkenning van het moment.
