Wywiady Kolekcja wywiadów z Rickiem Owensem

Rick Owens o modowej neurozie: Tożsamość, starzenie się i alternatywne piękno

Bella Freud 2024 Modowa neuroza rozmowa daje Owensowi przestrzeń do połączenia odzieży z mniej uporządkowanymi tematami wokół niej: starzeniem się, prezentacją fizyczną, trzeźwością, rodziną, oceną i tym, jak tożsamość osiada w powtarzających się gestach. Jego zwięzłe stwierdzenie - “Lubię uniformę” - jest mniej wskazówką stylizacyjną, a bardziej stanowiskiem na temat samoświadomości.

Uniforma Owensa pokazuje, że osobisty styl nie zależy od ciągłej nowości. Długie linie, surowe obuwie, odsłonięte lub skompresowane obszary ciała i ograniczona paleta stają się bardziej komunikatywne dzięki powtarzalności. Dostosowania mają znaczenie, ponieważ baza pozostaje stabilna. Ubrania służą do wyjaśnienia osoby, a nie do ukrywania niepewności poprzez sezonową konsumpcję.

Ta sama logika kształtuje jego kolekcje. Owens od dawna zmienia postrzeganą lokalizację ramienia, wydłuża nogę za pomocą obcasów i platform, odsłania tors lub pozwala tkaninie opadać z ciała. Jego własna prezentacja fizyczna należy do tego badania. Starzenie się nie jest traktowane jako coś do ukrycia, a atrakcyjność nie jest ograniczona do wypolerowanego, młodzieńczego normy. Jego dyskusja o ojcu, trzeźwości i ocenach, jakie ludzie wydają na temat ciał, utrzymuje ubrania w związku z przeżywanym doświadczeniem: uniform to zarówno dyscyplina, jak i autoportret.

Wagner, Porterville i wyobrażanie sobie czegoś większego

W wywiadzie dla GQ z 2013 roku Owens został zapytany o muzykę, która go definiuje. Wybrał Wagnera Wesendonck Lieder, przypominając sobie jego siłę, gdy był młody: “Sprawiło, że myślałem o czymś większym niż to, gdzie byłem.” Czytając obok jego późniejszych relacji z dorastania w Porterville, ta linia oferuje przydatny klucz do kariery, która nastąpiła.

Młoda osoba w kulturowo ograniczonym środowisku odkrywa, przez muzykę, estetyczną skalę wykraczającą poza swoje najbliższe otoczenie. Los Angeles dostarcza wtedy technicznego wykształcenia i kultury outsiderów; Paryż dostarcza publicznej sceny. Z biegiem czasu aspiracja do “czegoś większego” staje się dosłowna w betonowych wnętrzach, meblach, podwyższonym obuwiu i monumentalnych pokazach mody. Moda nie jest jedynie drogą wyjścia z jednego miejsca. To metoda wyobrażania sobie bardziej rozległego.

Wywiad kończy się kolejnym zwięzłym odrzuceniem: “Styl to nie wszystko.” Owens nie odrzuca wyglądu. Oddziela przekonanie od zakupów dla samego zakupu. Styl ma siłę, gdy podąża za ustalonym zestawem wartości; bez tej konieczności jest tylko kolejną formą nabycia.

Przeczytaj pełny wywiad GQ z 2013 roku.

Drapowanie jako kaligrafia

Mówiąc za kulisami o jesieni 2016, Owens opisał redukcję kolekcji do fizycznego gestu: “Drapowanie staje się niemal jak moje pismo ręczne.” Porównanie jest trafne. Ręcznie pisany podpis pozostaje rozpoznawalny przez ruch, nacisk i rytm; ubrania Owensa robią to samo przez opadanie tkaniny wokół ciała.

To jest autorstwo bez zależności od widocznego logo. Skośność, skręt, zawieszenie i asymetria tworzą słownictwo projektowe, które przetrwa zmiany w kolorze, materiale i proporcjach. Ubranie może stać się bardziej wietrzne lub bardziej opancerzone i wciąż zachować tę samą rękę. Powtarzalność w tym kontekście nie jest porażką wynalazku. To sposób, w jaki język zyskuje składnię.

Rozmowa komplikuje również rutynowe redukowanie Ricka Owensa do ciemności. Nazywa kolekcję łagodniejszą, delikatniejszą i bardziej optymistyczną. Te cechy nie wymagają od niego porzucenia surowości. Wyłaniają się przez przezroczystość, ruch i poczucie, że ubrania rozpływają się w przestrzeni wokół nich.

Obejrzyj Ricka Owensa omawiającego jesień 2016 w Vogue.

Poza modą: Budowanie kompletnego świata

Aby zrozumieć Ricka Owensa wyłącznie przez pryzmat odzieży, to tak, jakby widzieć tylko część projektu. Jego estetyka sięga w meble, architekturę, sztukę i przestrzenie, które zamieszkuje, często o tych samych monumentalnych proporcjach, surowych materiałach i ściśle kontrolowanym poczuciu atmosfery, jakie znajdują się w jego kolekcjach. W Obiektach Affekcji Vogue'a, Owens otwiera drzwi do swojego domu i wyjaśnia obiekty, które wybrał, aby otaczać się - od mebli i dzieł sztuki po starożytne artefakty - oferując niezwykle intymny widok na to, jak jego język wizualny istnieje poza wybiegiem.

Rick Owens i Michèle Lamy: Kreatywne partnerstwo

Kreatywny świat Ricka Owensa nie może być w pełni zrozumiany jako dzieło samotnego projektanta. Michèle Lamy była związana z jego rozwojem od lat w Los Angeles, najpierw jako pracodawczyni i współpracowniczka Owensa, a później jako jego żona, partnerka kreatywna i wyjątkowa obecność w szerszym uniwersum Ricka Owensa. Ich związek jest szczególnie intrygujący, ponieważ ich tożsamości pozostają tak wyraźne: Owens często wydaje się być kontrolowany i surowy, podczas gdy Lamy wnosi instynktowną, społeczną i niemal rytualną energię do świata, który zbudowali wokół siebie.

Wywiad Sorbet Magazine z 2014 roku "W łóżku z" oferuje rzadką okazję, aby zobaczyć ich dwoje razem, a nie spotkać Lamy jedynie jako postać w biografii Owensa. Intymność otoczenia zdejmuje wiele z wielkości związanej z wybiegiem Ricka Owensa i ujawnia coś bardziej osobistego: dwoje wysoce indywidualnych postaci, których życie, otoczenie i praktyki twórcze stały się głęboko ze sobą powiązane.

Ciało jako architektura

Na wiosnę 2016 roku kobiety niosły inne kobiety po wybiegu, ich ciała były związane razem, tak że kończyny wystawały z sylwetki. Owens opisał swój temat jako “modę w bardzo fizyczny sposób.” Ta fraza ma znaczenie, ponieważ siła pokazu wynikała z konstrukcji tak samo jak z widowiska: jedno ciało stało się przedłużeniem, wsparciem i przeciwwagą dla drugiego.

Owens odrzucił prostą interpretację bondage. W jego relacji praca dotyczyła jedności, rodzenia dzieci, kobiet wspierających rodziny, odporności i gracji pod presją. Ta interpretacja nie neutralizuje niepokoju obrazu; nadaje mu strukturę. Sylwetka jest zniekształcona, ale zniekształcenie zależy od zaufania i wspólnej wagi.

Tutaj ciało działa jako architektura. Nosi, podtrzymuje i powiększa. Pokaz uwidacznia zasadę już obecną w cięciu Owensa: ubrania mogą zmieniać pozorne granice ciała, a ciała mogą z kolei stać się materiałem dla większej ludzkiej formy. Umieszcza również kobiecość w sile, obciążeniu i wzajemnej zależności, a nie dekoracyjnej pasywności.

Obejrzyj wywiad za kulisami wiosny 2016 w Vogue.

Patrząc wstecz: Kobiety wspierające kobiety

Późniejszy Najlepszy pokaz w historii retrospektywa jest cenna, ponieważ Owens wraca do wiosny 2016 po tym, jak natychmiastowa kontrowersja minęła. Wraca do długo trwającego pytania - jak daleko odzież może sięgać od ciała - jednocześnie wyjaśniając, że propozycja na wybiegu musi ostatecznie zostać przetłumaczona na ubrania, które ludzie mogą nosić.

Ten ruch między spektakularnym obrazem a noszalnym ubraniem jest centralny dla jego praktyki. Wybiegi mogą uczynić pomysł monumentalnym, ale pomysł przetrwa tylko wtedy, gdy jego proporcje, zapięcia lub drapowanie mogą być edytowane do codziennego użytku. Retrospektywne spojrzenie Owensa pokazuje również modę jako społeczne przedstawienie, a nie zamknięty obiekt.

“Going to church is a fashion show,” he says. The point is not that every ritual is frivolous. It is that clothing, grooming, gesture, behaviour and context work together whenever people construct and communicate beauty. A congregation, a courtroom and a runway each choreograph bodies according to shared codes. Owens’s shows expose those codes by making their choreography unusually visible.

Watch the full Vogue retrospective, Women Supporting Women.

Rick Owens i Tim Blanks: Kontynuująca rozmowa

The seasonal conversations between Rick Owens and Tim Blanks are best watched consecutively. Their value lies less in extracting a slogan from either video than in hearing a designer place one collection beside another. Autumn/Winter 2017 and Spring/Summer 2017 share a vocabulary of ceremonial volume, elongated line, purity, protection and forms that appear at once archaic and speculative.

Owens continually edits this vocabulary. A silhouette may become more vertical, a material more yielding, a reference more medieval or a surface more industrial, yet the underlying grammar remains legible. Each season is a revision inside a continuing body of work, not a detached theme invented to fill a calendar.

Porterville, nietolerancja i alternatywne piękno

Fall/Winter 2024 brought Owens back to Porterville, the California town where he grew up, but the collection was shown inside the Paris home he shares with Michèle Lamy. The setting made the autobiographical turn spatial: guests entered the domestic and working environment from which the broader Rick Owens universe had developed.

In GQ, Owens remembered Porterville through the intolerance he experienced there. He connected that history directly to his aesthetic practice: “When you can blur the standards of beauty, you can open up minds…” It is one of his clearest statements about the ethical dimension of form.

Exaggerated proportions, unconventional casting and bodies outside luxury fashion’s narrow defaults are often described as provocation. Owens proposes something more exact. An alternative silhouette can loosen an accepted standard; once one standard becomes negotiable, others may follow. This does not make a platform boot or inflated coat a political solution. It makes aesthetics a daily site where tolerance can be rehearsed.

The intimacy of Porterville also clarifies why autobiography has become more explicit in his later work. Places, family memory, Michèle Lamy and the architecture of home are not background details. They are working material. RAW Looks explored this interdependence of clothes, space and biography in Rick Owens: Temple of Love.

Read GQ’s Fall/Winter 2024 Porterville interview.

Od Porterville do Hollywood: Indywidualność staje się kolektywem

Spring/Summer 2025, titled Hollywood, reversed Porterville’s scale. Where the earlier presentation was domestic, inward-looking and restricted by the dimensions of Owens and Lamy’s home, Hollywood returned to the Palais de Tokyo with exactly 200 participants. Ten looks were repeated across twenty bodies each, transforming casting into composition.

The multiplication changes how repetition reads. A look is no longer an isolated proposition advancing down a runway; it becomes a unit inside a larger structure. Different shapes and sizes remain visible, but together the cast produces the monument. Owens described the practical challenge as accommodating every body type while retaining a recognisable Rick Owens look.

This collective performance extends the question posed in Spring 2016. Which bodies may fashion render monumental, beautiful or powerful? The answer here is not delivered through a token exception within conventional casting. Scale itself belongs to the participants. Their coordinated movement turns a runway audience into witnesses to a temporary public body.

The sequence from Porterville to Hollywood also reveals a movement from personal memory toward community: the individual history remains the source, but the visual language becomes capacious enough for others to occupy it. The Spring/Summer 2026 Temple collection would continue this use of water, architecture and collective ritual.

Read GQ’s backstage report on the 200-person Hollywood show.

Dlaczego Rick Owens wciąż inspiruje

Independence. Owens has built a globally significant house without allowing its identity to dissolve into the general rhythm of luxury fashion. The interviews show the practical side of that independence: knowing what to refuse, accepting repetition and protecting the conditions in which a precise body of work can continue.

Craft. Before the grand spaces and runway performances, there was pattern cutting. Owens trained to make patterns and spent years working as a patternmaker in Los Angeles, including for Lamy. That history matters. The sculptural authority of the clothes is grounded in an understanding of how fabric is cut, balanced and made to act on a body.

Repetition. The personal uniform and recurring runway silhouettes make the same argument. Repetition can deepen identity when it remains attentive. A sleeve, shoulder, hem or drape is returned to because it still contains possibilities.

Alternative beauty. Owens repeatedly proposes bodies and proportions outside conventional luxury ideals. This is central to his place in the history of avant-garde fashion: formal experiment becomes a way to question who is permitted to appear elegant, desirable or commanding. For readers new to the term, RAW Looks’ guide to what avant-garde fashion means places that challenge in a wider context.

Autobiography and discipline. Porterville, Los Angeles, Michèle Lamy, a Catholic upbringing, music, architecture, physicality and aging repeatedly enter the work. Yet the interviews resist romanticising Owens as a purely decadent outsider. Beneath the spectacle is early rising, technical labour, editing and the discipline of maintaining a language across decades.

Constructing a world. Rick Owens did more than develop a recognisable fashion style. He gradually created an environment in which his values, aesthetic preferences, bodies, objects, architecture, music and communities could coexist. That may be his most transferable lesson for other creative people: a coherent world is built through the patient accumulation of related decisions.

The most compelling quality revealed by listening to Owens over many years is continuity. The young person who heard in Wagner the possibility of something larger eventually made that larger environment tangible, then opened it to a collective. The darkness is real, but so are humour, tenderness, vulnerability and an insistent optimism about the possibility of other forms.

This page is intended as an evolving archive. It will be expanded as substantial new Rick Owens interviews appear. Until then, these conversations offer an unusually direct record of how an independent fashion language is made, repeated and enlarged. For its continuing expression, see RAW Looks’ guide to modern avant-garde fashion.