Nick Fouquet

In de eigen woorden van Nick Fouquet’: “Het’is een passie die een obsessie werd die een bedrijf werd.” Opgegroeid met vijf artistieke zussen bracht Fouquet het grootste deel van zijn vroege leven door in bewondering voor wat de mensen om hem heen creëerden. Het was pas later, aan het einde van zijn twintiger jaren, dat Fouquets eigen creatieve zoektocht zich voor het eerst openbaarde, aangewakkerd door wat leek op een bijna verloren kunst en sluimerend accessoire: de hoed. Vanaf het begin ontwierp Fouquet het hele universum van het onderwerp dat uiteindelijk zijn hoofddeksels zou dragen; welke auto ze rijden, welke muziek ze luisteren, welk eten ze verlangen, welke geliefden ze najagen, en geleidelijk ontstond er een hoed, handgemaakt passend bij de flow en raison d’etre van het karakter’.

Op zijn zoektocht om het ambacht te beheersen was het essentieel dat het eindproduct een handgemaakt gevoel had. Of het nu bever, nerts, haas, wol of stro was, het eindresultaat moest een levend ritme hebben. Even belangrijk voor Fouquet, die nooit formeel is opgeleid, is het idee dat elke hoed een stap vertegenwoordigt in de evolutie van zijn eigen creatieve pelgrimstocht. Dat gezegd hebbende, blijft Fouquet voorzichtig met formules. Hij maakt bijna nooit een voorbereidende schets.

De hoed begint wanneer Fouquet zijn handen op het vilt legt, de daaropvolgende vorm is een soort levend, gebeeldhouwd document van inspiratie, gebaren en impulsen tijdens het werken met de materialen. Daarom vermijdt Fouquet het volgen van huidige hoedenstijlen om imitatie te voorkomen, en zoekt hij inspiratie in andere media zoals schilderkunst, beeldhouwkunst, muziek, natuur, de stiksel van een meubelstuk, waarbij hij zijn instinct volgt dat esthetische authenticiteit het beste wordt uitgedrukt door inspiratie te vertalen vanuit een breed en gevarieerd scala aan media. Dus wanneer een ontwerp eindelijk ontstaat, zegt Fouquet, voelt het alsof hij net de maan heeft ontdekt. Een even cruciaal element van Fouquets proces is filosofisch: de nederigheid die hij behoudt, zijn ad-hoc mantra en constante refrein is simpel en direct, hij blijft voor altijd een leerling van het vak, ondanks het feit dat hij inmiddels aanzienlijke kritische en commerciële erkenning geniet.