Julien Boudet udokumentował AW14/15 SUBVERSIVE w przestronnym, zniszczonym wnętrzu przemysłowym, ukazując zawieszone ubrania Leon Emanuel Blanck, kapturowe kombinezony i rzeźbione skórzane okrycia.
Subwersja w modzie zazwyczaj sprowadza się do pustej ironii lub prowokacyjnych haseł graficznych. Na Jesień/Zimę 2014/15, Leon Emanuel Blanck podszedł SUBVERSIVE jako fizyczna demolka norm odzieżowych. Udokumentowana w przestronnym, zniszczonym wnętrzu przemysłowym, kolekcja porzuciła konwencjonalne wystawy w showroomach na rzecz surowych kabli zawieszeniowych i przemysłowych lin.
Ciężkie płaszcze i anatomiczne kurtki motocyklowe wisiały w powietrzu z nadheadowych mocowań, ich dolne krawędzie były przymocowane do drewnianych szpul czarnej nici spoczywających na nagich betonowych płytach. Fotografowane przez Juliena Boudeta, instalacja przekształciła prezentację odzieży w aktywną sekcję rzeźbiarskiego krawiectwa, pozwalając pustym sylwetkom zachować własną objętość w przestrzeni.
Kinetyczne zawieszenie i przestrzenne napięcie
Wizualne ujęcie Boudeta uchwyciło odzież w stanie zatrzymanego lotu. Zawieszając elementy w otwartej przestrzeni architektonicznej, Blanck pokazał, że jego cięcie wzorów produkuje odzież o autonomicznej, trójwymiarowej integralności. Nie opadały ani nie składały się jak konwencjonalne ubrania. Zamiast tego, wielopanelowe skórzane i ciężkie wełniane powłoki utrzymywały swoje krzywe kontury nawet podczas unoszenia się nad surowym betonem.
Czarne szpulki przemysłowe działały jako fizyczne kotwice, ich liny napinały kąty wzdłuż szwów odzieżowych. To mechaniczne napięcie zewnętrznie ukazywało proces atelier. Instalacja podkreślała, jak siła, grawitacja i napięcie są prawdziwymi twórcami wzorów w systemie ANFRACTUOUS, nieustannie kształtując, jak odzież dostosowuje się do anatomii człowieka.
Artukulowane kombinezony i rzeźbione okrycia wierzchnie
Obrazy lookbooka dokumentują kilka najbardziej radykalnych sylwetek Blancka do tej pory. Na pierwszym planie znajduje się artukulowany, kapturowy kombinezon wykonany z gęstej, surowej tkaniny. Element jest całkowicie zawieszony: jego spiralne panele noga kończą się zintegrowanymi, zamkniętymi poduszkami na stopy zamiast otwartych krawędzi, a pionowy zamek błyskawiczny zabezpiecza tors pod wysokim, zakrytym kapturem, przekształcając geometryczną użyteczność w surowy anatomiczny egzoszkielet.
Okrycia wierzchnie przesuwają opór materiału do ekstremalnych granic. Rzeźbione skórzane kurtki motocyklowe mają wysokie kołnierze, które owijają szyję jak ochronne ortezy szyjne, z spiralnymi szwami rękawów konturującymi się wokół łokci. Długie kapturowe płaszcze mają zniszczone surowe wełniane powierzchnie i postrzępione krawędzie, podczas gdy kołnierze wyłożone owczą wełną i surowe krawędzie dolnych warstw kontrastują organicznym ciepłem z surowymi, architektonicznymi liniami powłoki.
Obiektyw Juliena Boudeta i zdekonstruowana pustka
Obiektyw dokumentalny Juliena Boudeta uchwycił zimną, surową rzeczywistość pracy nad wzorami Blancka. Pozbawione wysokopołyskowego oświetlenia studia, zniszczone betonowe kolumny, odsłonięte rury i podłogi pokryte kredowym pyłem odzwierciedlały brutalistyczną mechanikę ubrań. Obrazy odrzuciły wypolerowane konwencje komercyjne, pozwalając surowemu murarstwu i ambientowemu cieniowi uformować rzeźbiarską wagę odzieży.
